Rodzina gotowa, każdy z jakimś woreczkiem, każdy ze swoim urlopowo-wakacyjnym oczekiwaniem. Pakujemy się do wozu. Starzy z przodu, młodzi z tyłu. Drużyna ze spacernika (taką reklamę widziałem w tv, że pewni goście spotkali się w Sztumie na spacerniaku, a potem po latach jadą gdzieś razem i wszyscy przykładnie zapięci w fotelikach; i policjant jest szczęśliwy). No i dobrze. Wkładam kluczyk do stacyjki, przekręcam… i cisza!!! O co chodzi? No właśnie.
Ogłaszam oficjalny urlop do odwołania. Ale nie dezercję.
Pierwszy dzień wolności i co? Popelina. Wjeżdżam zrelaksowany do Białego Boru, skręcam w lewo na małym rondku, wrzucam dwójkę, trójkę i nagle …
SRRRUCH! BUUUCH! PSTRRRRYKKK!
Kosz na śmieci zrobił mi zdjęcie.
Ostatni weekend lipca, niedziela wieczór. Droga Chojnice-Bydgoszcz zapchana. Samochody w korku. Trochę deszczu. Ślisko. I co? No fatalnie, bo co chwilę dojeżdża ktoś nowy do blaszanej stonogi i zaczyna wydziwiać. A to podjeżdża do ostatniego za blisko, a to na lewy pas się wychyla i nerwowo zerka, czy można wyskoczyć.