Jazda rowerem po Bydgoszczy to katastrofa, żenada i tragedia. Przekonałem się o tym wyciagając pojazd z balkonu po dwóch chyba latach przerwy. Wcześniej przez parę lat regularnie robiłem trasę Kapuściska-Śródmieście, dojeżdżając rowerem do pracy i nie tylko (i chyba byłem już przyzwyczajony do niedogodności).
Niedawno pisałem o zabójczyniach z Zakładu Karnego w Grudziądzu. Ponad połowa z nich to ofiary tzw. przemocy domowej. Z akt sądowych i z ich relacji wynika, że zabiły we własnej obronie (lub w obronie dzieci). Niestety, siedza w więzieniu. Przeciętnie mają wyroki po 8-12 lat. Dzisiaj ten tekst (wersja, którą przygotowałem dla wydawanego w Londynie „Polish Express”) zamieścił u siebie portal onet.pl. Tytuł „Zbrodnia z kuchnią w tle”. Warto poczytać sobie komentarze. Ponad 1000! Niektóre wpisy dramatyczne. Dla mnie to budujące, że tak ważny społecznie temat spotkał się z tak żywą reakcją.
Zawsze niesamowite są dla reportera sytuacje, kiedy temat wraca do niego po latach. Oznacza to, że puszczony w obieg tekst żył własnym życiem i że był prawdziwy. Wywoływał prawdziwe emocje. Właśnie coś takiego przydarzyło mi się w ostatnim czasie kilka razy.
Trzy miesiące mnie nie było, na blogu oczywiście, bo w „realu” byłem za dwóch. Dlatego właśnie taka przerwa blogowa. No to się wytłumaczyłem. Cienkie może to alibi, ale lepszego nie mam. Podobno blogi takich przerw nie lubią, są zazdrosne jak kobieta.
Wysłuchane i „wylookane” w Barze Mlecznym przy ulicy Dworcowej w Bydgoszczy, notabene niedaleko dworca właśnie.
Kobieta pod pięćdziesiątkę, wystylizowana samoróbnie na dwudziestkę, w dżinsach fabrycznie postrzępionych z przodu na całej długości, włosy farbowane na blond, biodra rozłożyste, twarz i reszta ciała podkarmione dobrze - mówi niby do swego kompana (małego takiego z bródką i brzuchem), ale tak donośnie, że aż na ulicy słychać: - Ale teraz się obeżrę. Aż do bólu.
Nigdzie nie śpiewają kolędy „Do szopy hej pasterze…” tak, jak w Konarzynach za Chojnicami. Słyszałem kilka wykonań tej pieśni w różnych „miastowych” kościołach, ale to konarzyńskie - surowe i uczciwe - najbardziej działa na moją wyobraźnię. Nie przeszkadza nawet fałszujący proboszcz, ani organista o drażniącej barwie głosu. Siła głosu wiernych ich zagłusza.
(zdjęcie: drzewo zimowe w Konarzynach)
Kochani! Radosnych i zrównoważonych Świąt Bożego Narodzenia. A jeśli przypadkiem na miejscu dla nieoczekiwanego gościa usiądzie Wam agent CBA - nie zabierajcie mu talerza.
Pod choinkę mam dla Was wiersz E.E. Cummingsa, mojego ulubionego poety:
„żaden czas temu
albo jedno życie wstecz
idąc w mroku
spotkałem jezusa
chrystusa) moje serce
zatrzepotało się ciężko
i znieruchomiało
gdy mijał mnie (tak
blisko jak ode mnie do ciebie
tak nawet bliżej
stworzony z niczego
oprócz samotności”
tłum. stanisław Barańczak
Napisała do mnie Laura (w komentarzu do wpisu Pustelnia). Jeśli macie dla niej jakąś propozycję, to proszę. Oto jej liścik:
„hej właśnie wpadłam na tę stronę
A ja szukam nie pustelni ale doświadczenia wspólnoty i też pomyślałam o zakonie …albo jakimś miejscu związanym z kościołem żeby nacieszyć się Swietami i gdzieś pojechać.
Jeśli komuś coś przyjdzie do głowy to prośba niech napisze maila
pozdrowienia
Laura
laura_maciejewska@interia.pl
Ta ekipa rozwaliła dom w Topolinku. Jeden dzień im wystarczył. Kiedy to było?
